Dlaczego uczę inaczej?
Wielu uczniów trafia na korepetycje z myślą: „muszę poćwiczyć więcej zadań”.
Czasem rzeczywiście trzeba poćwiczyć. Ale bardzo często samo robienie kolejnych przykładów nie rozwiązuje problemu, bo trudność leży głębiej.
Możesz znać wzór, ale nie wiedzieć, kiedy go użyć. Możesz rozumieć przykład z lekcji, ale zgubić się przy zadaniu, które wygląda trochę inaczej. Możesz rozwiązać coś poprawnie, ale nadal nie być pewnym/pewną, dlaczego tak wyszło.
Właśnie dlatego skupiam się na mechanizmach, a nie tylko na schematach.
Na zajęciach zadajemy pytania:
- co jest dane?
- czego szukamy?
- jaka zależność łączy te informacje?
- dlaczego ten krok ma sens?
- jak rozpoznać podobną sytuację następnym razem?
Jak wygląda moja praca?
Zanim zaczniemy regularne zajęcia, proszę o wypełnienie krótkiej ankiety. Dzięki niej mogę wcześniej zobaczyć, z czym przychodzisz, co sprawia największą trudność i jaki jest cel naszej pracy.
Pierwsze spotkanie traktuję jako spokojne rozpoznanie sytuacji. Nie chodzi o ocenianie ani sprawdzanie „ile nie umiesz”. Chodzi o zobaczenie, gdzie matematyka się rozjeżdża.
Patrzę na to:
- w którym momencie zadania pojawia się blokada,
- czy problem jest w podstawach,
- czy trudność wynika z niezrozumienia polecenia,
- czy brakuje sposobu na rozpoczęcie zadania,
- czy jest stres i brak pewności przy podejmowaniu decyzji.
Nie chodzi o więcej zadań. Chodzi o lepsze rozumienie.
Na zajęciach pracujemy krok po kroku. Czasem oznacza to powrót do podstaw, czasem uporządkowanie aktualnego materiału, a czasem przygotowanie konkretnego planu pod maturę.
Nie zależy mi na tym, żeby „przerobić jak najwięcej”. Bardziej zależy mi na tym, żeby po lekcji zostało coś trwałego: zrozumienie, sposób myślenia, większa pewność i mniej chaosu.
Dlatego często zatrzymujemy się przy jednym zadaniu dłużej, ale dokładniej. Rozkładamy je na części, szukamy punktu zaczepienia i sprawdzamy, co naprawdę było trudne.
Bo jedno dobrze zrozumiane zadanie potrafi dać więcej niż dziesięć zrobionych mechanicznie.
Z kim pracuję?
Pracuję z uczniami liceów i techników oraz z maturzystami.
Najczęściej pomagam osobom, które:
- mają zaległości i nie wiedzą, od czego zacząć,
- uczą się, ale czują, że „nic z tego nie zostaje”,
- stresują się matematyką,
- przygotowują się do matury,
- chcą przestać działać schematycznie i zacząć rozumieć zadania.
Co jest dla mnie ważne?
Najważniejsze jest dla mnie to, żeby uczeń nie czuł się zostawiony sam z chaosem.
Matematyka bywa stresująca, zwłaszcza kiedy przez dłuższy czas narastają zaległości. Dlatego staram się prowadzić zajęcia spokojnie, konkretnie i bez presji.
Nie zakładam, że „to powinno być oczywiste”. Jeśli coś nie jest jasne, cofamy się o krok i szukamy prostszego wyjaśnienia.
Moim celem jest to, żeby z czasem uczeń coraz mniej potrzebował podpowiedzi, a coraz częściej potrafił samodzielnie powiedzieć: „wiem, od czego zacząć”.